وبلاگ شخصی معصومه جرنگی

بسمه تعالی

جایزه دکتر تقی ابتکار
برای دانشوران و فعالان محیط زیست

اسفند ۱۳۸۸‏

مرکز غیردولتی صلح و محیط زیست هر سال از بین تلاشگران عرصه محیط زیست در زمینه های علمی، تحقیقاتی، فرهنگی و فناوری براساس رای ‏هیات داوران جوایزی اعطاء می کند.

‏ فعالیت های انجام شده می تواند شامل موارد زیر باشد :

‏ ‏۱- ابداعات، اختراعات و طرح هایی که در جهت جلوگیری از آلودگی یا تخریب محیط زیست باشد.

‏ ‏۲- خلاقیت ها و ابتکاراتی که با اجرای آن آلودگی و تخریب محیط زیست کاهش پیدا کند.

‏ ‏۳- ارایه طرح های علمی که موجب نجات گونه های کمیاب و در معرض خطر انقراض گیاهان و جانوران شود.

‏ ‏۴- فعالیت هایی که به سبب آن دانش زیست محیطی جامعه ارتقاء یافته و فرهنگ زیست محیطی در سطحی فراگیر اشاعه یابد.

‏ مدارک لازم :

‏ ‏۱- تکمیل فرم درخواست

‏ ‏۲- شرح کامل فعالیت انجام شده به صورت تایپ شده با نرم افزار ‏WORD‏ به همراه‏CD ‎‏ مربوطه>

‏ ‏۳- خلاصه فعالیت انجام شده در ۱۰ خط

‏ ‏۴- مدارک، مستندات، عکس ها، نقشه ها و سایر اسنادی که مربوط به فعالیت مورد نظر باشد.‏

‏۵- یک قطعه عکس ۳ در ۴ پشت نویسی شده

‏ فرم تقاضای شرکت در سومین دوره اعطای جایزه دکتر تقی ابتکار

از سوی مرکز صلح و‎ ‎محیط زیست برای دانشوران و فعالان محیط زیست – اسفند ۱۳۸۸‏

نام:

نام خانوادگی:

سال تولد‎:‎‏

محل تولد‏‎: ‎‏

‏‎ ‎‏ میزان ‏تحصیلات :

شغل فعلی :‏

اهم دلایل دریافت جایزه محیط زیست :‏

نشانی محل کار :‏

نشانی منزل :

‏ پست الکترونیکی :

شماره تلفن همراه:‏

تاریخ تکمیل فرم:

‏ ‎ ‎‏ امضاء ‏

مدارک می بایست به همراه فرم تقاضای شرکت، به صندوق پستی تهران ۱۶۵- ۱۹۵۷۵ حداکثر تا اول بهمن ماه ۱۳۸۸ ارسال شود. در صورت نیاز ‏به اطلاعات تکمیلی پست الکترونیکی ‏prize@pengo.ir ‎‏ پاسخگو خواهد بود.‏

‏ ‏

امروز صبح وقتی وارد دفتر آقای مجابی شدم بعد از گفتن سلام ایشان گفتند بهنود رو قصاص کردند اون لحظه صدای قلبم رو به راحتی می شنیدم. اولین باری که اسم بهنود رو شنیدم حدودا دو سال پیش بود اون موقع آقای مجابی می خواست NGO با عنوان حمایت از “کودکان و نوجوانان در معرض اعدام” برپا کنند یکی از نوجوانانی که برایش تلاش می کردند تا رضایت خانواده مقتول رو بگیرند بهنود بود .
بهنود پسری بود که در سن ۱۵ سالگی در یک دعوا دوستش رو به قتل رسونده بود و از اون موقع زندان بود روزی که خانواده مقتول گفته بودند که بهنود رو می بخشند چند تایی کتاب خریدیم و توسط آقای مصطفایی به دستش رساندیم نمی دونم چی شد که خانواده مقتول دوباره درخواست قصاص کردند .
بهنود یک بار تا پای چوبه دار رفت ولی به دستور آقای شاهرودی اعدامش یک ماه به تویق افتاد تا در این مدت بتوانند رضایت بگیرند اون موقع با خودم فکر می کردم که بهنود دوباره به زندگی برگشته و در این مدت حتما خانواده مقتول رضایت می دهند ولی حالا خیلی دلم می خواد بدونم حکمت اعدام نشدنش چی بود ؟ به هر حال هر چی که بود امروز بهنود از این دنیا رفت تنها چیزی که می تونم بگم اینه که بهنود از امشب آروم می خوابه ولی حتما کسانی که قصاصش کردند از امشب خواب آرومی نحواهند داشت چون بهنود توی یک حادثه ناخواسته قاتل شد ولی خانواده مقتول امروز با تفکر جون یک انسان رو گرفتند.

در جایی خواندم
عمر عقاب از همه پرندگان نوع خود درازتر است
عقاب می تواند تا ۷۰ سال زندگی کند
ولی برای اینکه به این سن برسد باید تصمیم دشواری بگیرد
زمانی که عقاب به ۴۰ سالگی می رسد:
چنگال های بلند و انعطاف پذیرش دیگر نمی توانند طعمه را گرفته را نگاه دارند
نوک بلندو تیزش خمیده و کند می شود
شهبال های کهن سالش بر اثر کلفت شدن پرها به
سینه اش می چسببند و پرواز برای عقابل دشوار می گردد
در این هنگام عقاب تنها دو گزینه در پیش روی دارد
یاباید بمیرد و یا آن که فراینددردناکی را که ۱۵۰ روز به درازا می کشد پذیرا گردد
برای گذرانیدن این فرایند عقاب باید به نوک کوهی که در آنجا آشیانه دارد پرواز کند
در آنجا عقاب نوکش را آن قدر به سنگ می کوبد تا نوکش از جای کنده شود.
پس از کنده شدن نوکش ٬ عقاب باید صبر کند تا نوک تازه ای در جای نوک کهنه رشد کند ٬ سپس باید چنگال ۴ پیش را از جای برکند
زمانی که به جای چنگال های کنده شده ٬ چنگال های تازه ای در آیند ٬ آن وقت عقاب شروع به کندن همه پرهای قدیمی اش می کند.
سرانجام ٬ پس از ۵ ماه عقاب پروازی را که تولد دوباره نام دارد آغاز کرده
و ۳۰ سال دیگر زندگی می کند .
نمی دانم تا چه حد این نوشته صحت دارد ولی بد نیست که به این نکته توجه کنیم که
بیشتر وقت ها برای بقا ٬ ما باید فرایند دگرگونی را آغاز کنیم
گاهی وقت ها باید از خاطرات قدیمی ٬ عادتهای کهنه و سنتهای گذشته رها شویم
تنها زمانی که از سنگینی بارهای گذشته آزاد شویم می توانیم از فرصتهای زمان حال بهره مند گردیم .
با اینکه کار بسیار سختی است ولی امیدوارم همه ما به این دگرگونی برسیم.

به نظر شما این چگونه موجودیست ؟

ایشان در سواحل آمریکا دیده شدند.

(دنباله…)

‏خدا رو شکر اینطور که از شواهد و قرائن بر می یاد تمامی مشکلات محیط زیست کشور هم حل شد. این رو زمانی فهمیدم که ‏رییس یکی از دانشکده ها نامه ای مبنی بر تبریک، برای ریاست جدید سازمان محیط زیست نوشت. از مفهوم کل نامه این برمی آمد ‏که دیگر مشکلات زیست محیطی کشور حل خواهد شد. چون بعد از ۱۲ سال ریاست این سازمان به دست مردان افتاد. باور کنید ‏جدی می گم دقیقا چنین متنی در نامه قید شده بود و اصلا کل نامه بر پایه همین موضوع نوشته شده بود. لابد شما هم الان حدس می ‏زنید که کسی که این نامه رو نوشته خودش خیلی مرد بوده!! ‏
پس ای گیاهان، جانوران و محیط زیست کشور همگی آسوده بخوابید که زین پس یک مرد مدافع حقوق شما خواهد بود….‏

چند روزیه که دوستانم از من می خوان که پست جدید توی وبلاگم بذارم و یا به اصطلاح وبلاگم رو به روز کنم. من مدت زیادی نیست که به جمع بلاگرها پیوستم و چند پست هم تا حالا بیشتر ننوشتم. راستش خیلی خوشحال شدم از اینکه وبلاگم خونده میشه و چند نفری هم منتظر پست جدیدم هستند. از صبح دارم توی ذهنم روزهای گذشته رو مرور میکنم تا شاید بتونم چیزی از توش برای نوشتن پیدا کنم نمی دونم شما هم تا حالا این تجربه رو داشتید یا نه ؟ چند سال زحمت بکشید ولی هیچ تغییر محسوسی در کارتون احساس نکنید.
دوستانی که در حوزه های مرتبط با فناوری اطلاعات کار می کنند هر روز همین حس رو تجربه می کنند، بقیه رو نمی دونم. منم چند سالیست روی پروژه ای که مبتنی بر فناوری اطلاعات است دارم کار می کنم و هر روز به خودم امیدواری میدم که فردا تغییری به وجود می یاد و من به هدفم نزدیک تر می شم، ولی فردا می فهمم که سخت در اشتباه بودم و امروز با دیروز هیچ فرقی نداره و دوباره روز از نو، روزی از نو.
الان فناوری اطلاعات شده وسیله ای برای پز دادن مدیران و مسئولان که هر روز در جلسات، جلوی دوربین و یا در صحبت هاشون از این کلمه صدها بار استفاده کنند. ولی در آخر همه چیز ما داره با همون چرتکه های قدیمی و یا یه سررسید که همیشه باید همراه مون باشه راه می افته. این مدیران شاید خودشان نه انگیزه ای برای توسعه فناوری اطلاعات داشته باشند و نه طرحی در ذهنشون باشه که بخوان اونو پیاده کنند. از ظاهر امر هم اینگونه بر می یاد که باید ازطرح های جوانان فعال و تحصیلکرده استقبال کنند و در صورت امکان برای پیاده سازی آن ها تلاش کنند. اما متاسفانه همین مدیران که هر روز پز فناوری اطلاعات رو میدن خودشون مهمترین سدها رو برای اجرایی نشدن طرحهای مبتنی بر فناوری اطلاعات می سازند…..

ماه رمضان امسال هم رسید یادمه سالها پیش موقعی که خیلی کوچیک بودم دوست داشتم توی این ماه موقع افطارسر سفره بشینم وچشمهام و ببندم ومثل مادربزرگم که روزه بود یه چیزهایی زیر لبم بگم و خرما و چایی بخورم (با اینکه اصلا خرما و چایی دوست نداشتم) اینطوری فکر می کردم من هم روزه گرفتم احساس خیلی خوبی پیدا می کردم . سالهای آخرجنگ بود و حسین پسر همسایمون شهید شده بود من و مامانم و مادربزرگم برای افطار خونه همسایمون بودیم مامان حسین موقعی که داشت زیر لب یه چیز هایی می گفت گریه می کرد از مادربزرگم پرسیدم چرا مامان حسین گریه می کنه گفت: امسال حسین رفته پیش خدا و مامانش دلش براش تنگ شده بیا با هم دعا کنیم خدا کمکش کنه که دیگه گریه نکنه خوشحال شده بودم چون تازه فهمیده بودم اینایی که زیر لب یه چیزهایی می گن اسمش دعاست و یه دعا هم یاد گرفته بودم  یادمه تا مدتها که سرسفره افطار می نشستم از خدا می خواستم  که به مامان حسین کمک کنه .
امسال ماه رمضون حال و هوای غربیبی داره دیشب موقع افطار یاد این خاطره افتادم با اینکه مادر بزرگم سالهاست موقع افطار کنارم نیست ولی همونطور که بهم یاد داده بود موقع افطار برای مامان خیلی از بچه ها که تو حوادث اخیر کشته شدند و یا توبند هستند دعا کردم.

مدتیه که زمزمه رفتن سرکار خانم جوادی از سازمان حفاظت محیط زیست به گوشم می رسه.  اوایل سال ۸۵ بود، بعد از ۶ ماه  رفت و آمد در حراست، گزینش، ریاست و دو ماه  تبعید شدن  وجواب دادن به کارهایی که انجام نداده بودم و  تن لرزه های اونروزها و…. خلاصه من جزء معدود کسانی بودم که به دست شخص ایشان از سازمان بعد از ۵ سال سابقه و به جرم کار کردن با قبلیها بیرون انداخته شدم دقیقا اون روزی که ایشون با صدای بلند منو به بیرون راهنمایی می کردند بهشون گفتم “امروز که از اینجا می رم بیرون مطمئنم که هیچ کدوم از مراجعه کنندگان به من از بیرون  رفتنم خوشحال نیستند و همین به من آرامش می ده  شما تا حالا فکر کردید که بعد از ۴ سال چطوری از این در می رید بیرون” اونروز واقعا فکر نمی کردم که دقیقا بعد از ۴ سال این اتفاق بیفته ولی دوست داشتم جواب  سوال اون روزم رو بگیرم.اما  حالا جواب سوالم رو نمی خوام، چون میدونم آدمی که این روزها در راس بود و به جریانات اخیر اعتراضی نکرد مثل کسانی است که دستشان به خون هموطنانمان آلوده است  پس با این حال چه فرقی می کنه که ……..

وقتی مروری به رسانه هایی که در حال حاضر در دسترس داریم می کنیم بدون تامل متوجه می شیم که اینترنت در مقایسه با رسانه های دیگه دارای ویژگی منحصر به فردییه. سابقه ورود اینترنت به ایران به سال ۱۳۷۲ برمی گرده و در سال ۱۳۷۶ اینترنت به طور گسترده در اختیار عموم قرار می گیره. با اومدن اینترنت در ایران محتوا در دنیای مجازی تولید شد.
محتوا یا Content به هر بسته اطلاعاتی که با هر شکل و قالبی اعم از تصویری،‌ متنی، صوتی، انیمیشن و فیلم و… به روی وب قرار ‌بگیره، می گویند.
از وقتی که درباره تولید محتوا در دنیای مجازی تحقیق می کنم این موضوع برام خیلی جالب شده. اینروزها که همه جا صحبت از آزادی بیانه (منظورم در تمام زمینه هاست سیاسی علمی ،فرهنگی و……) با هر کسی که صحبت می کنی حرفهای زیادی برای گفتن داره منتها من نمی دونم چرا اکثریت وقتی تو فضای مجازی شروع به نوشتن می کنن با اینکه این فضا آزادترین فضاییه که هر فردی با کمترین هزینه، می تونه افکار و اندیشه‌هاشو، حتی با اسم مستعار بدون اینکه شناخته بشه در معرض دید مخاطبان زیادی قرار بده و نظرات و افکار اونها رو در رابطه با عقاید و ایده هاش بدونه از شیوه کپی پیست استفاده می کنه .
امروزه هزاران وبلاگ فارسی در فضای نت وجود داره که اکثر اونها اختصاص داره به خبر و وبلاگهای شخصی. بعضی وب سایتها که اسمشون رو هم سرویس اطلاع رسانی گذاشتند فقط کارشون کپی کردن از محتوای دیگرونه، و خودشان محتوایی نمی سازند.
تعداد زیادی از اونها هم که برای گذروندن وقت راه اندازی شدند از مطالب بدرد نخور در محتواشون استفاده می کنند که اگه صاحبان این وبلاگها بجای درج اینگونه مطالب از ایده ها، تجربه ها، عقایدشون در رابطه با موضوع مشخصی می نوشتند مسلما امروزه سهم تولید محتوای فارسی در اینترنت اینقدر سهم کوچکی نبود.

سلام. امروز آزادی و رهایی به اندازه ناچیز من جلوتر رفت.

امیدوارم این من های کوچک روزی چنان استوار و نستوه در کنار هم جمع آیند که هیچ مستبد و کج اندیشی نتواند آزادی را خدشه‌دار کند.