وبلاگ شخصی معصومه جرنگی

ماه رمضان امسال هم رسید یادمه سالها پیش موقعی که خیلی کوچیک بودم دوست داشتم توی این ماه موقع افطارسر سفره بشینم وچشمهام و ببندم ومثل مادربزرگم که روزه بود یه چیزهایی زیر لبم بگم و خرما و چایی بخورم (با اینکه اصلا خرما و چایی دوست نداشتم) اینطوری فکر می کردم من هم روزه گرفتم احساس خیلی خوبی پیدا می کردم . سالهای آخرجنگ بود و حسین پسر همسایمون شهید شده بود من و مامانم و مادربزرگم برای افطار خونه همسایمون بودیم مامان حسین موقعی که داشت زیر لب یه چیز هایی می گفت گریه می کرد از مادربزرگم پرسیدم چرا مامان حسین گریه می کنه گفت: امسال حسین رفته پیش خدا و مامانش دلش براش تنگ شده بیا با هم دعا کنیم خدا کمکش کنه که دیگه گریه نکنه خوشحال شده بودم چون تازه فهمیده بودم اینایی که زیر لب یه چیزهایی می گن اسمش دعاست و یه دعا هم یاد گرفته بودم  یادمه تا مدتها که سرسفره افطار می نشستم از خدا می خواستم  که به مامان حسین کمک کنه .
امسال ماه رمضون حال و هوای غربیبی داره دیشب موقع افطار یاد این خاطره افتادم با اینکه مادر بزرگم سالهاست موقع افطار کنارم نیست ولی همونطور که بهم یاد داده بود موقع افطار برای مامان خیلی از بچه ها که تو حوادث اخیر کشته شدند و یا توبند هستند دعا کردم.

مدتیه که زمزمه رفتن سرکار خانم جوادی از سازمان حفاظت محیط زیست به گوشم می رسه.  اوایل سال ۸۵ بود، بعد از ۶ ماه  رفت و آمد در حراست، گزینش، ریاست و دو ماه  تبعید شدن  وجواب دادن به کارهایی که انجام نداده بودم و  تن لرزه های اونروزها و…. خلاصه من جزء معدود کسانی بودم که به دست شخص ایشان از سازمان بعد از ۵ سال سابقه و به جرم کار کردن با قبلیها بیرون انداخته شدم دقیقا اون روزی که ایشون با صدای بلند منو به بیرون راهنمایی می کردند بهشون گفتم “امروز که از اینجا می رم بیرون مطمئنم که هیچ کدوم از مراجعه کنندگان به من از بیرون  رفتنم خوشحال نیستند و همین به من آرامش می ده  شما تا حالا فکر کردید که بعد از ۴ سال چطوری از این در می رید بیرون” اونروز واقعا فکر نمی کردم که دقیقا بعد از ۴ سال این اتفاق بیفته ولی دوست داشتم جواب  سوال اون روزم رو بگیرم.اما  حالا جواب سوالم رو نمی خوام، چون میدونم آدمی که این روزها در راس بود و به جریانات اخیر اعتراضی نکرد مثل کسانی است که دستشان به خون هموطنانمان آلوده است  پس با این حال چه فرقی می کنه که ……..

وقتی مروری به رسانه هایی که در حال حاضر در دسترس داریم می کنیم بدون تامل متوجه می شیم که اینترنت در مقایسه با رسانه های دیگه دارای ویژگی منحصر به فردییه. سابقه ورود اینترنت به ایران به سال ۱۳۷۲ برمی گرده و در سال ۱۳۷۶ اینترنت به طور گسترده در اختیار عموم قرار می گیره. با اومدن اینترنت در ایران محتوا در دنیای مجازی تولید شد.
محتوا یا Content به هر بسته اطلاعاتی که با هر شکل و قالبی اعم از تصویری،‌ متنی، صوتی، انیمیشن و فیلم و… به روی وب قرار ‌بگیره، می گویند.
از وقتی که درباره تولید محتوا در دنیای مجازی تحقیق می کنم این موضوع برام خیلی جالب شده. اینروزها که همه جا صحبت از آزادی بیانه (منظورم در تمام زمینه هاست سیاسی علمی ،فرهنگی و……) با هر کسی که صحبت می کنی حرفهای زیادی برای گفتن داره منتها من نمی دونم چرا اکثریت وقتی تو فضای مجازی شروع به نوشتن می کنن با اینکه این فضا آزادترین فضاییه که هر فردی با کمترین هزینه، می تونه افکار و اندیشه‌هاشو، حتی با اسم مستعار بدون اینکه شناخته بشه در معرض دید مخاطبان زیادی قرار بده و نظرات و افکار اونها رو در رابطه با عقاید و ایده هاش بدونه از شیوه کپی پیست استفاده می کنه .
امروزه هزاران وبلاگ فارسی در فضای نت وجود داره که اکثر اونها اختصاص داره به خبر و وبلاگهای شخصی. بعضی وب سایتها که اسمشون رو هم سرویس اطلاع رسانی گذاشتند فقط کارشون کپی کردن از محتوای دیگرونه، و خودشان محتوایی نمی سازند.
تعداد زیادی از اونها هم که برای گذروندن وقت راه اندازی شدند از مطالب بدرد نخور در محتواشون استفاده می کنند که اگه صاحبان این وبلاگها بجای درج اینگونه مطالب از ایده ها، تجربه ها، عقایدشون در رابطه با موضوع مشخصی می نوشتند مسلما امروزه سهم تولید محتوای فارسی در اینترنت اینقدر سهم کوچکی نبود.