وبلاگ شخصی معصومه جرنگی

وقتی مروری به رسانه هایی که در حال حاضر در دسترس داریم می کنیم بدون تامل متوجه می شیم که اینترنت در مقایسه با رسانه های دیگه دارای ویژگی منحصر به فردییه. سابقه ورود اینترنت به ایران به سال ۱۳۷۲ برمی گرده و در سال ۱۳۷۶ اینترنت به طور گسترده در اختیار عموم قرار می گیره. با اومدن اینترنت در ایران محتوا در دنیای مجازی تولید شد.
محتوا یا Content به هر بسته اطلاعاتی که با هر شکل و قالبی اعم از تصویری،‌ متنی، صوتی، انیمیشن و فیلم و… به روی وب قرار ‌بگیره، می گویند.
از وقتی که درباره تولید محتوا در دنیای مجازی تحقیق می کنم این موضوع برام خیلی جالب شده. اینروزها که همه جا صحبت از آزادی بیانه (منظورم در تمام زمینه هاست سیاسی علمی ،فرهنگی و……) با هر کسی که صحبت می کنی حرفهای زیادی برای گفتن داره منتها من نمی دونم چرا اکثریت وقتی تو فضای مجازی شروع به نوشتن می کنن با اینکه این فضا آزادترین فضاییه که هر فردی با کمترین هزینه، می تونه افکار و اندیشه‌هاشو، حتی با اسم مستعار بدون اینکه شناخته بشه در معرض دید مخاطبان زیادی قرار بده و نظرات و افکار اونها رو در رابطه با عقاید و ایده هاش بدونه از شیوه کپی پیست استفاده می کنه .
امروزه هزاران وبلاگ فارسی در فضای نت وجود داره که اکثر اونها اختصاص داره به خبر و وبلاگهای شخصی. بعضی وب سایتها که اسمشون رو هم سرویس اطلاع رسانی گذاشتند فقط کارشون کپی کردن از محتوای دیگرونه، و خودشان محتوایی نمی سازند.
تعداد زیادی از اونها هم که برای گذروندن وقت راه اندازی شدند از مطالب بدرد نخور در محتواشون استفاده می کنند که اگه صاحبان این وبلاگها بجای درج اینگونه مطالب از ایده ها، تجربه ها، عقایدشون در رابطه با موضوع مشخصی می نوشتند مسلما امروزه سهم تولید محتوای فارسی در اینترنت اینقدر سهم کوچکی نبود.